Swakopmund, Namibië

En zo was het dinsdagochtend dat we vertrokken en nu alweer donderdagavond. Twee dagen weg, maar een hele ervaring rijker weer terug in Swakopmund… WOW wat een reis!

Dinsdagochtend ons voertuig opgehaald, een piepklein autootje, knalrood. We zijn onderweg geen kleinere auto’s tegengekomen en denken dat er aardig wat mensen om ons twee in dat ding hebben gelachen J En terecht, wijzelf ook!

 Van Swakopmund reden we over zand en grintwegen landinwaarts en naar het zuiden, met de eerste stop in Solitaire. Onderweg een paar prachtige been-strek-momenten, bergwandelingen, hier en daar een springbok en eindeloze, eindeloze, eindeloze zandvlakten. Op 60km van Solitaire lag ons eerste overnachtings adres: een bush camping. Het begon al te schemeren, maar we namen de afslag naar de camping. Niet wetende dat voor ons de hoogste bergpass van Namibië lag: de Spreethoogtepass. Maar wonder boven wonder reed onze rode mobiel zonder problemen deze pass door. Aangekomen bij onze camping… dit was echt geweldig! Ze hadden onze tent klaargezet. Je werd op je eigen ‘middle of nowhere’ ergens in het gebied gedropt. Alles buiten, toilet, douche, eigen vlees braden, vuur maken… ECHT HEERLIJK was dit. Wouter werd Wouter de Bosjesman en bewees een echte avonturier. De volgende ochtend wakker worden met zonsopgang, Wouter had het vuur al aan voor een kopje thee en heerlijk ontbijt en daarna uitwaaien bovenop de berg met onze Bijbel. Genieten…

Deze dag op weg naar de plek waar we voor gekomen waren: Sossusvlei. Bij onze laatste benzine stop (die staan hier maar om de 300 km) verklaarde de bakker ons nog voor gek om nu nog dit duin/woestijngebied in te trekken en we bleken onderweg ook de enige die op dit tijdstip het gebied nog inreed. Maar ok, we vielen toch al op in ons rode bakkie J

Sossusvlei is ongelofelijk! En was alle auto kilometers waard. Wij hebben geen moment last gehad van de hitte en alleen maar genoten: de hoogste duinen ter wereld oprennen… maar vooral heel hard afrennen. De foto’s  en video’s volgen zeker nog, want met woorden valt dit niet echt te beschrijven.
Toen ook weer in het donker terug en we hadden nog geen plek om te slapen. We dachten nog een moment om de nacht door te rijden, om zo kosten te besparen op de toch wel prijzige slaapplekken rondom Sossusvlei. Maar we wilden één lodge proberen.. en jahoor, we kregen dikke korting. We moeten er wel heel zielig uit gezien hebben. Een splinternieuwe bungalow voor bijna een vijfde van de prijs. ’s Avonds hebben we hier heerlijk genoten van een Windhoek Lager biertje op het platte dak, onder de sterren.

Donderdagochtend terug naar Swakopmund, waar we nu zijn aangekomen. Een Guesthouse van een dementerend schattig vrouwtje: Spring. We blijven hier waarschijnlijk twee nachten. We moeten onze terugweg nog even uitzoeken..

So, to be continued…