James

Donuts worden gehaald voor onderweg. We vertrekken vandaag vanuit Jeffrey’s Bay terug naar Kaapstad. Onderweg zullen we nog even stoppen in George en Mosselbay bij de teams daar. Heerlijk zijn ze hier die donuts en helemaal vers. Ik kijk uit het raam en zie een jongen van een jaar of 12 aan de overkant van de straat in de straat lopen. Het volgende moment zie ik hem zoeken in de vuilnisbak die ook aan de overkant staat, zonder succes. Naast mij ligt nog een banaan en een zak chips van de boodschappen van gister, dus hopend hem nog in te halen stap ik de auto uit en ren hem achterna. “Hey you” en gelukkig reageert hij direct. Zodra hij de banaan ziet staat hij stil en komt teruglopen. Zoals deze kinderen gewend zijn en hun cultuur gewoon is, neemt hij in alle nederigheid (dat betekent met hoofd gebogen en met zijn linkerhand de rechterpols vasthoudend) zijn banaan aan.

Dan is er ineens dat moment wanneer hij opkijkt.. Hij kijkt me aan met een blik die ineens veel dieper gaat dan alle kinderen die ik al heb aangekeken, mee heb gespeeld en heb vastgehouden. Hij bedankt me vriendelijk en loopt weg.. Ik sta stil. Dan vraag ik snel hoe hij heet. ‘James’ antwoord hij. Deze jongen heeft een naam. En ik besef, deze jongen heeft een vader en een moeder, hij heeft een hongergevoel, hij willeven, hij overleeft, hij heeft een hart en kan ook voelen. Hij heeft ook liefde nodig, wie zorgt er voor hem?

Ik zit hier, te wachten op mijn verse donut. En ineens ben ik weer geraakt door Afrika. Ik besef dat ik hier niet alleen voor de teams ben en voor de teamleiders. We zijn hier met zijn alleen voor Afrika, voor deze broertjes en zusjes van ons, die het niet zo goed hebben. Die met het kleine beetje dat ze hebben al tevreden zijn. Dezxe drie weken, zijn niet even drie weken denken aan een ander. Nee dat is zo nodig in mijn hele leven. Waar ik ook woon, reis of ben. Iemand zei een paar dagen geleden tegen mij: WE are all born for someone else, to take care of that other one. We are not born for ourselves!
Hoe zou de wereld er dan uit zien?

“What will we do?
Will we let them die away?
and as they fade to memories
their lives remain the same…..”