Waaien waarheen Hij wil

God is zo goed! Wat een heerlijke tijd heb ik hier. Rwanda is toch wel heel anders dan Uganda hoor. Het is hier zo rustig, geen geschreeuw en ontzettend veel natuur, Woaw zo mooi. Rwanda wordt niets voor niets de ‘Parel van Afrika’ genoemd. Het land oogt zo vredig. Toch raar voor een land met zo’n geschiedenis als Rwanda…
 Maar ook geniet ik van het heerlijke werk dat ik mag doen hier! De afgelopen dagen zaten volgestopt met meeting, en stuk voor stuk waren het goede, waardevolle en vruchtbare meetings. Allereerst was het heerlijk om oude vrienden weer te zien, Vital bij wie ik de eerste nacht heb doorgebracht, Jean de Dieu met wie ik de afgelopen dagen heb doorgebracht, maar ook de pastors en contacten in Butare! Gisterochtend had ik na een meeting met een aantal leiders, een kans om de nationale directeur van Campus Crusade (Agape) te ontmoeten. Terloops praatten we over het werk en ik deelde over onze kerkgebaseerde sportsministry en het dienen van de kerken. Hij raakte enthousiast en we praatten voor een tijdje tot hij mij uitnodigde om in November terug te komen om een heel aantal kerkleiders te trainen en bovendien Campus Crusade te helpen met het opzetten van het evangelisatiewerk tijden de komende African Cup of Nations in Januari, wanneer er sporters uit 12 verschillende landen naar Kigali komen. Cool!
’s Middags heb ik een ticket geboekt en een bus genomen naar Butare. Wat een heerlijke reis door de binnenlanden van Rwanda. Bergen, groene bergen overal waar je kan kijken. Zo mooi! En dan weer aankomen in Butare, waar coole herinneringen liggen aan een mooi project in februari. ’s Avonds werden we met open armen ontvangen bij contacten van Jean de Dieu. Heerlijk dat de mensen je zo open ontvangen in hun huis. Nog toffer om te weten dat God ze ervoor zal zegenen! Vanochtend vroeg begonnen met meetings en veel dingen doorgesproken voor de Heart of Africa Tour. Concert plekken, nazorg, dorpjes om te bezoeken, hulp om te bieden, sportplekken en mensen om tegen te spelen, pastors om te trainen… alles. Elke meeting was direct raak en in één keer goed. Sommige pastors zaten al na te denken of het mogelijk was ons nog eens uit te nodigen en dan stond ik vanmorgen ineens op de stoep. God werkt! Meeting met leidingevende pastors over hele streken waren zeer vruchtbaar. Niet alleen voor de tour, waarvoor ze alle meedewerking verlenen. Maar ook voor hen omdat ze altijd weer bedanken voor de nieuwe visie, inspiratie en inzichten die ze opdoen. Jean de Dieu was zo verbaasd: “hoe kan een 22-jarige jongen nu zo’n impact hebben op de meest invloedrijke pastor uit de hele provincie?” Logisch: omdat ik niets doe, maar God werkt. Man, dat God de leidingheeft is zooo overduidelijk. Vanmorgen hadden we slecht een paar contacten, nu hebben ze de hele blauwdruk voor ons verblijf in butare. Voordat we bij een pastor aankomen, heb ik nog geen idee wat ik kan zeggen, zodra we er zijn, zijn alle woorden daar. God wants to lead if I am willing to surrender again and again to Him and be obedient.

Pastor Marcelin en zijn vrouw leven ergens vlak bij Butare. Als ik bij zijn huis aankom, staat hij ons al op te wachten. ‘ik ben zo blij dat je naar mijn huis komt’, zegt hij. Ik herken hem nog van ons vorige bezoek. Hij bracht ons de gevangenis vol met genocide-daders, waar nadat we hen het evangelie preekten, meer dan 400 gevangen hun leven aan Jezus gaven en opstonden en baden tot God. Binnen praten we er over en ik vraag hem naar hoe het die mensen vergaan is. Hij verteld me dat velen van hen opgroeien als christenen! Ze bekende hun zonden en hun genocide daden en zijn blijven komen in de samenkomsten in de gevangenis. So awesome. We praten over de mogelijkheden voor de Tour om te spelen in de gevangenissen, maar ook om naar de dorpjes rondom butare te gaan. Zijn vrouw werkt daar met de allerarmsten. Hopelijk kunnen we hier medische zorg geven, sporten en concerten geven, om zo ook hun het Koninkrijk te brengen. Bijzonder stel die pastor en zijn vrouw. Hij in de gevangenissen, zij werken met de armsten, We raken aan de praat over zijn leven en hij vertelt over zijn vlucht naar het buitenland toen de hutu’s begonnen met hun moorden in 1960. Toen hij terugkwam na de genocide in 1994 vond hij zijn hele familie vermoord in zijn dorp. In plaats van zijn haatgevoelens te koesteren besloot hij dat het nodig was dat de moordenaars het evangelie hard nodig hebben… en hij ging naar gevangenissen. De eerste keer toch wel angstig, en de gevangen durfden niet naar hem toe te komen uit schaamte. Maar toen hij bleef preken over de liefde van Chirstus kwamen ze: vertellen over hun daden, zelfs over de daden naar zijn familie, en hij bad met ze om Christus aan te nemen. Elke week komt hij er weer. ‘Ik hou zo van die mensen’ Man! Wat een liefde! Wat een toonbeeld van Gods liefde. Hij zoekt naar zijn mensen, Zijn hart gaat naar ons uit! Zelfs al doen we dingen als de moordenaars hier, Zijn liefde is een weg terug voor ons! Wanneer ik voor hen ga bidden ervaren we Gods Geest  zo krachtig en mag ik hen zegenen. Man! Zo cool, zo mooi! En hoe nederig maakt het mij dat God mensen gebruikt, om Zijn werk uit te voeren op aarde! God is good!

Nu weer terug in de bus naar Kigali en vannacht slapen bij Jean. Benieuwd wat morgen brengt…