De zondag van een missionairy in Africa

Zeker een mooie zondag gisteren. Ik bezocht een dorpje een paar uur reizen vanaf Kampala, waarschijnlijk één van de plekken waar we ook met de Heart of Africa Tour langs gaan. ’s Ochtendsvroeg 6.00u in de matatu (taxibusje), in het centrum overgestapt op een kleine bus, en toen anderhalf uur reizen naar een kleine town, vlak voor Masaka. Hier stoppen we even kort voor wat lokale thee. Mijn contactpersoon Patrick verteld ondertussen wat over de geschiedenis van het dorpje waar we heen gaan.  Hij is daar opgegroeid en zijn familie woont daar nog steeds. Zijn vader was een mosilm (ook overleden als moslim), en zijn moeder was een medicijnvrouw. Witchcraft (hekserij) hield het hele dorp in haar greep, met zijn moeder als een van de belangrijkst figuren. De moskee op hun land werd zelf omver gehaald om er een plek te maken om de duivel te aanbidden.

Patrick verhuisde naar Kampala waar hij, te midden van een goddeloze levensstijl, Richard ontmoette. Hij kwam tot geloof en begon mee te werken met de SportsMinistry. Na een tijdje besloot hij weer terug te gaan naar zijn dorp. Zijn broertje kwam tot geloof en samen met andere baden ze lange en lange tijd voor hun moeder. Nog maar één jaar geleden kwam ze tot geloof. Vanaf toen zijn ze begonnen met het stichten van een kerkje. Dit  duurde een tijd, maar nu zijn ze een maand of 5 bezig. Het tot-geloof-gekomen broertje van Patrick is de pastor, en ze hebben op dit moment zo’n 20 leden. Maar ze zijn er!
In deze kerk mag ik vanochtend preken. We nemen de boda boda (motor), over de dorpswegen , door een heleboel dorpjes heen, naar de kerk. Onderweg staan alle dorpelingen op als je langs rijdt en zwaaien van harte. Iemand kwam me zelfs een ananas brengen. Eerst nog even langs de ex-medicijnvrouw, de moeder van Patrick. Ik mag voor haar bidden en we gaan weer door. Bij het kerkje aangekomen worden we opgevangen door de pastor waarmee we nog een tijdje praten en vervolgens gaan we naar de samenkomst. Meer een samenkomsttent dan een gebouw. Een paar houten planken, wat bamboe met een zeil erover heen en wat houten bankjes. Cool! De gemeente was vanochtend al vroeg gekomen omdat ze gehoord hadden van de buitenlanders die zouden komen. Een tijdje geleden hadden ze al visioenen en dromen gehad dat er blanken zouden komen. Ik mocht getuigen over wat God heeft gedaan in mijn leven, en daarna ook nog preken. Ik preekte over ‘Shining as the stars’, een tekst uit Fillipenzen 2. Dat God juist ook deze gemeente wil gebruiken om te schijnen in deze plek als sterren in de hemel. Daarvoor is een transformatie voor nodig, diep van binnen, niet alleen maar aan de oppervlakte (zoals bij de maan), maar met het Licht levend in ons. Geen kans geven aan duisternis in ons leven, niets verbergen, maar alles openleggen in het Licht. Zo worden wij ‘pure and blameless, in de middle of a crooked and depraved generation, in which we will shine like the stars in the heaven’!
Het was echt een toffee dienst. Heerlijk om niet zo gebonden te zijn aan de tijd en lekker een uur te kunnen preken! Na de dienst kwamen de mensen met giften aan voor de visitors en voor de prediking. De wereld op zijn kop! Sommige mensen gaven wat muntjes, iemand anders wat eieren en weer iemand anders een kip! Helaas is het niet mogelijk om deze giften te weigeren en nemen we ze mee.
Na een foto gaan we snel weg bij de kerk, omdat we eigenlijk al te laat zijn voor de volgende meeting. Wanneer we binnenkomen bij de volgende plek weet  ik nog niet precies waar ze zijn (zo gaat da wel vaker). We worden ontvangen door een kleine 30 personen, die allemaal op ons staan te wachten. Ze zitten in een kring op houten bankjes rondom een paar stoelen die voor ons bedoeld zijn. Wanneer we ze gebaren om te gaan zitten gaan ze zitten. Eén van de mannen staat op,  de voorzitter van deze club, die een community voetbalclub blijkt te zijn, één van de belangrijkste organisaties van het dorp. We krijgen een uitgebreid rapport van de geschiedenis en huidige status van de club, inclusief problemen. Patrick is betrokken geweest bij het oprichten van deze club in dit dorp, om de community te veranderen. Tijdens de lunch die we voorgeschoteld krijgen (in tegenstelling tot de rest, krijgen wij de ‘grote mannen/presidents-maaltijd’) kom ik erachter dat, op een paar mannen na, geen christenen in deze club zitten. Bovendien verwachten ze van mij dat ik ze na de lunch leiderschapstraining ga geven. Hmm… goed om te weten. Een wandeling naar de wc geeft mij een paar minuten om te bedenken wat ik de komende tijd met ze gaan doen 😉 Thanks to God, krijg ik inspiratie. Uiteraard moest ik me als trainer eerst maar eens even voorstellen, vertellen over mijn ervaringen met leidinggeven in het buitenland en natuurlijk even mijn slogan gedropt ‘We Don’t Solve Problem We Create Solutions’. Maar nog belangrijker natuurlijk over hoe God mijn leven veranderd heeft en waar ik al mijn inspiratie voor leidinggeven weghaal: de inspirerende figuren uit de bijbel. Hierna beginnen we de echte training. We hebben het over visie, missie, actiepunten etc… Na een tijdlang komen we erachter dat het eigenlijk helemaal niet gaat om het voetbal, maar dat iedereen grote drijfveer is om de kinderen van het dorp weg te halen bij de drugs en drank en seks en ze een kans te geven op een beter leven. Ook ontdekken we dat het daarvoor nodig is dat we de kinderen normen en waarden moeten leren. En sport is daar natuurlijk de ideale tool voor. We kunnen kinderen values for life meegeven tijdens de training en wedstrijden en ze opvoeden en blijvend veranderen, zodat zij, en ook hun kinderen, niet weer vervallen in diezelfde patronen. Ik voel me echt een ontwikkelingswerker. Wat een vette kans! De mensen raken echt enthousiast en ze beloven om alle actiepunten in praktijk te gaan brengen. Alles is netjes opgeschreven door de secretaris en alle aanwezigen zijn het er over eens dat dit een goede stap is om het dorp blijvend te veranderen. Aan het einde van de training praten we nog over welke normen en waarden ze de kinderen zouden willen leren en kan ik het niet laten ze te vertellen dat de al die normen en waarden zeker weten in de bijbel staan.  In afsluiting van de training heb ik nog wat tijd om ze het evangelie uit te leggen en te vertellen dat het dorp echt gaat veranderen als de mensen Jezus aannemen als hun verlosser. Please pray for them! Na de training krijgen we ook hier een aantal kippen samen met 70 kilo bananen, nog aan de boomstronk. We bezoeken nog het sportveld waar we door de sport nog weer mogelijkheden hebben het evangelie met mensen te delen. Veel dorpelingen zijn al komen kijken! Zelfs één van de pastors die nog niet zo voor de sportsministry was, ziet nu ook in dat het niet gaat om het sporten, maar om het delen van het evangelie. Als het tijd is om te gaan vinden we ergens een pick-up truck waarmee we kunnen terugrijden. We gooien de spullen achterin en zo rijden we, zitten tussen de bananen en de kippen achterop de pick-up terug naar de dichtsbijzijnde town. Na een lange dag van ontmoetingen, preken en trainingen hier tussen de kippen en bananen voelt het echt als een Afrikaanse missionairy. Dankbaar voor het gebruikt worden door God. Praise God voor al Zijn werk weer vandaag!