Terugreis begonnen.

We zijn inderdaad 2 nachten in Swakopmund gebleven, waar het koud en regenachtig was. Maar dat weerhield Wouter er niet van om mij met kleding en al onder de sproeier te zetten. Nadat hij me de ochtend daarvoor al met pyama en al onder de koude douche had gezet! Hmmmm… ;-)

Vanochtend om 7.15 uur vetrokken en nu terug in Windhoek. Hier hebben we voor vannacht een hostel en morgen aan het einde van de middag stappen we dan weer de urenlange bus in, om de volgende dag (maandag) aan te komen in Cape Town. En diezelfde nacht stappen we op het vliegtuig naar Nederland….

Bitter sweet

Aan de ene kant nooit zin om Afrika weer te verlaten, benieuwd wanneer we weer terug mogen. En we hebben eindelijk een beetje vakantie gehad. Aan de andere kant ook goed om weer naar huis te gaan, zin om familie en vooral Anke weer te zien.

Het is een aparte reis geweest. Sportkampen, de conferenties in Nederland, het ongeluk van Anke, het reizen langs alle teams, het project ROAD TO AFRICA werkelijkheid zien worden, een vakantie die zo voorbij vloog… Maar bovenal weer Zijn Leidende Hand gezien. Vandaag zeiden we nog tegen elkaar hoe we zonder Hem echt niets zijn, hoe we daar ook deze reis weer achter moesten komen. Dat we niet zonder Hem kunnen en willen. Niet alleen in het werk dat we mogen doen, de plek die God ons heeft gegeven tussen vrienden en familie, maar juist ook voor ons samen J Zonder Hem is het maar een zware dobber en komen we snel aan het einde van onze krachten…

En zo was het dinsdagochtend dat we vertrokken en nu alweer donderdagavond. Twee dagen weg, maar een hele ervaring rijker weer terug in Swakopmund… WOW wat een reis!

Dinsdagochtend ons voertuig opgehaald, een piepklein autootje, knalrood. We zijn onderweg geen kleinere auto’s tegengekomen en denken dat er aardig wat mensen om ons twee in dat ding hebben gelachen J En terecht, wijzelf ook!

 Van Swakopmund reden we over zand en grintwegen landinwaarts en naar het zuiden, met de eerste stop in Solitaire. Onderweg een paar prachtige been-strek-momenten, bergwandelingen, hier en daar een springbok en eindeloze, eindeloze, eindeloze zandvlakten. Op 60km van Solitaire lag ons eerste overnachtings adres: een bush camping. Het begon al te schemeren, maar we namen de afslag naar de camping. Niet wetende dat voor ons de hoogste bergpass van Namibië lag: de Spreethoogtepass. Maar wonder boven wonder reed onze rode mobiel zonder problemen deze pass door. Aangekomen bij onze camping… dit was echt geweldig! Ze hadden onze tent klaargezet. Je werd op je eigen ‘middle of nowhere’ ergens in het gebied gedropt. Alles buiten, toilet, douche, eigen vlees braden, vuur maken… ECHT HEERLIJK was dit. Wouter werd Wouter de Bosjesman en bewees een echte avonturier. De volgende ochtend wakker worden met zonsopgang, Wouter had het vuur al aan voor een kopje thee en heerlijk ontbijt en daarna uitwaaien bovenop de berg met onze Bijbel. Genieten…

Deze dag op weg naar de plek waar we voor gekomen waren: Sossusvlei. Bij onze laatste benzine stop (die staan hier maar om de 300 km) verklaarde de bakker ons nog voor gek om nu nog dit duin/woestijngebied in te trekken en we bleken onderweg ook de enige die op dit tijdstip het gebied nog inreed. Maar ok, we vielen toch al op in ons rode bakkie J

Sossusvlei is ongelofelijk! En was alle auto kilometers waard. Wij hebben geen moment last gehad van de hitte en alleen maar genoten: de hoogste duinen ter wereld oprennen… maar vooral heel hard afrennen. De foto’s  en video’s volgen zeker nog, want met woorden valt dit niet echt te beschrijven.
Toen ook weer in het donker terug en we hadden nog geen plek om te slapen. We dachten nog een moment om de nacht door te rijden, om zo kosten te besparen op de toch wel prijzige slaapplekken rondom Sossusvlei. Maar we wilden één lodge proberen.. en jahoor, we kregen dikke korting. We moeten er wel heel zielig uit gezien hebben. Een splinternieuwe bungalow voor bijna een vijfde van de prijs. ’s Avonds hebben we hier heerlijk genoten van een Windhoek Lager biertje op het platte dak, onder de sterren.

Donderdagochtend terug naar Swakopmund, waar we nu zijn aangekomen. Een Guesthouse van een dementerend schattig vrouwtje: Spring. We blijven hier waarschijnlijk twee nachten. We moeten onze terugweg nog even uitzoeken..

So, to be continued…

Na een busreis van 21 uur, crosten wij vrijdag Namibië binnen. Hier hebben we één nachtje doorgebracht in de hoofdstad Windhoek, waar verder niet heel veel te beleven viel. En dus stapte we de volgende middag in een busje, voor een prachtige reis door de bergen naar de Namibische kust. Nu zijn we in het mooie stadje Swakopmund, tussen de woestijn, palmbomen en de Atlantische oceaan. Het was wel even zoeken, maar uiteindelijk vonden we ’s avonds laat nog een perfect klein bungalowtje, voor een goede zendelingen prijs, 100 meter van het strand J

En zo’n 800 meter van de township, die ze helaas ook hier weer hebben: Mondesa. Hier zijn we zondagochtend naar de kerk geweest: een echt African church en aangezien de dienst in een tent werd gehouden en midden in de zon stond, was de temperatuur ook lekker Afrikaans: zweten dus!

Omdat het hier normaal vet koud is, er dagelijks zandstormen uit de woestijn zijn (die ik van hier kan zien liggen) mogen we niet klagen en hadden we gisteren en vandaag twee prachtige dagen. Gister lekker onze eerste uurtjes op het strand, waar we de strijd aan gingen tegen het water met het bouwen van onze bunker. We waren een hele toeristische attractie, met mensen die ons stenen toe worpen en Japanners die om de 10 minuten even kwamen kijken of we nog niet weggespoeld waren. Na 3 uur hard werken moesten onze NL Delta werken er toch aan geloven. Zelfs nadat we onze fundamenten met rotsen hadden verstevigd. Denk dat je maar op Één Rots kunt bouwen ;)

Vandaag was eigenlijk het plan om door te reizen, maar het was moeilijk om aan vervoer te komen. Dus vertrekken we morgenvroeg (dinsdag) naar onze volgende bestemming: Sossusvlei. Een prachtig gebied, weer ten zuiden van Swakopmund. De afstanden hier zijn anders dan in ons Nederland, dus dat wordt waarschijnlijk wel weer een dagje in de auto. (Groningen – Amersfoort is er niets bij J)

De andere kant

Gister aan een kop koffie te drinken (eindelijk échte koffie!) en we slaan allebei een krant open. Om de beurt lezen we aan elkaar shock-verhalen voor, die hier zo te lezen dagelijkse kost zijn. Ja, natuurlijk hebben we ook hier de straatkinderen alweer ontmoet, die ene man met krukken die onze opa had kunnen zijn en op straat leeft en hebben we de mensen in de sloppenwijk gezien.. Maar de verhalen van de krant geven ons nog weer een beeld achter de deuren van de sloppen. Rape & Baby dumping. Dit schijnen hier twee grote problemen te zijn. Het verhaal van de zoveelste baby die wordt gevonden in een afvalemmer of in het toilet. De meeste van hen overleven het niet. De tienermoeders, die meisjes die gewoon nog meisjes zijn, maar geen idee meer hebben van eigenwaarde. Het is eerder een uitzondering wanneer ze nog geen misbruik in hun leven hebben gekend. Het gebeurt hier waar wij onze vakantie vieren…

En toch zoveel rijker…

Twee jochies die we gister op straat wakker maken voor een tas met eten. Met enorme dankbaarheid en een onbetaalbare glimlach op hun gezicht nemen ze de tas in ontvangst. Als we bij het weglopen nog eens achterom kijken zien we de grote ogen waarmee ze de inhoud bekijken. Als we nog een laatste keer omkijken, zien we ze weglopen met de tas tussen hun in. Prachtig! Want wat gaan ze doen: Nee, dit eten zij niet met z’n tweetjes op, het kleine beetje dat ze hebben wordt gedeeld. Juist door hen die nou wel eens zo’n tas vol verdiend hebben en kunnen gebruiken. Dat is zo iets moois, zo iets waarvan wij mogen leren. Van het weinige wat ze hebben geven ze weg, en het maakt gelukkig en dankbaar. En wij: van het vele dat wij hebben vinden we het zo moeilijk om iets te delen. Het vele is vaak niet eens genoeg.  Zullen we het ooit begrijpen, hoe dat werkt met armoede? Als wij toch eens zouden geven van ‘onze’ overvloed…… 

Donuts worden gehaald voor onderweg. We vertrekken vandaag vanuit Jeffrey’s Bay terug naar Kaapstad. Onderweg zullen we nog even stoppen in George en Mosselbay bij de teams daar. Heerlijk zijn ze hier die donuts en helemaal vers. Ik kijk uit het raam en zie een jongen van een jaar of 12 aan de overkant van de straat in de straat lopen. Het volgende moment zie ik hem zoeken in de vuilnisbak die ook aan de overkant staat, zonder succes. Naast mij ligt nog een banaan en een zak chips van de boodschappen van gister, dus hopend hem nog in te halen stap ik de auto uit en ren hem achterna. “Hey you” en gelukkig reageert hij direct. Zodra hij de banaan ziet staat hij stil en komt teruglopen. Zoals deze kinderen gewend zijn en hun cultuur gewoon is, neemt hij in alle nederigheid (dat betekent met hoofd gebogen en met zijn linkerhand de rechterpols vasthoudend) zijn banaan aan.

Dan is er ineens dat moment wanneer hij opkijkt.. Hij kijkt me aan met een blik die ineens veel dieper gaat dan alle kinderen die ik al heb aangekeken, mee heb gespeeld en heb vastgehouden. Hij bedankt me vriendelijk en loopt weg.. Ik sta stil. Dan vraag ik snel hoe hij heet. ‘James’ antwoord hij. Deze jongen heeft een naam. En ik besef, deze jongen heeft een vader en een moeder, hij heeft een hongergevoel, hij willeven, hij overleeft, hij heeft een hart en kan ook voelen. Hij heeft ook liefde nodig, wie zorgt er voor hem?

Ik zit hier, te wachten op mijn verse donut. En ineens ben ik weer geraakt door Afrika. Ik besef dat ik hier niet alleen voor de teams ben en voor de teamleiders. We zijn hier met zijn alleen voor Afrika, voor deze broertjes en zusjes van ons, die het niet zo goed hebben. Die met het kleine beetje dat ze hebben al tevreden zijn. Dezxe drie weken, zijn niet even drie weken denken aan een ander. Nee dat is zo nodig in mijn hele leven. Waar ik ook woon, reis of ben. Iemand zei een paar dagen geleden tegen mij: WE are all born for someone else, to take care of that other one. We are not born for ourselves!
Hoe zou de wereld er dan uit zien?

“What will we do?
Will we let them die away?
and as they fade to memories
their lives remain the same…..”

Onze teams ondervinden hier en daar behoorlijke tegenstand. Wilt u voor hen meestrijden in gebed? Wij geloven dat uw gebed een onwijs verschil uitmaakt voor het werk hier! Veel gebedspunten en verscheidene updates kunt u vinden op www.athletesinaction.nl.

Zegen!

Ondertussen hebben we 8 van ons in totaal 9 te bezoeken teams bezocht en gaan we morgen op weg naar Jeffreys Bay voor onze laatste stop richting het oosten. Daar zullen we 2 dagen verblijven en reizen daarna dezelfde route langs Knysna, George en Mosselbay weer terug naar Kaapstad. 
We zijn  flink bezig geweest de afgelopen dagen met een inbraak bij ons team in Mossel Bay en wat teams-issue’s in George. Het is goed om de teams te bezoeken. Ze zitten vol verhalen en vaak ook vragen over ‘hoe en wat’ in Afrika en werken met de contactpersonen. Hier en daar kunnen we een beetje bijsturen en mensen uitdagen om de tweede week nog meer stappen te zetten en zichzelf te geven. Tenslotte zitten ze over 1,5 week alweer in NL op de bank. Zoals Wouter altijd zegt: ‘Beat your body for the gospel.’ Dat proberen we de teams ook echt mee te geven, jezelf geven aan de mensen hier, ze dienen in welk opzicht dan ook.

Zelf staan we niet zoveel op de velden of in de sloppenwijken, wat wel wat jammer is. Maar al rijdende komen we de enorm grote sloppenwijken tegen die Zuid Afrika heeft…. met daarnaast supergrote shopping malls. Het contrast is zo groot. Grote huizen met 3 auto’s voor de deur worden door een muurtje gescheiden van een dorp met golfplaten daken en modderpaden. Aan de ene kant van het muurtje wonen 1.000 mensen, aan de andere kant op hetzelfde grondgebied 60.000.
 We houden er toch ook echt wel van om met onze voeten in de modder te staan en ‘armoede aan te raken’. Dus proberen zoveel mogelijk met de teams mee te gaan, om ook onze ‘Afrika’ momenten te pakken.
Het gaat dus goed, we hebben ook enorm veel lol met out team of three in de auto. Onze ochtendduik in de ijskoude oceaan (het is hier winter) helpt ook enorm mee aan onze teambuilding.

Nou tot zover weer even een korte update, snel hopelijk meer update!

Be blessed to be a blessing,
Wouter & Nadine

Verkleurmanneke is toch wel het meeste grappige Zuid Afrikaanse woord tot nu toe: de kameleon.

Vanaf een locatie ergens aan de prachtige kust van George, Zuid Afrika een korte update aan het begin van onze reis van de komende maand. Na een rare start van deze reis, vanwege het plotselinge auto ongeluk van Anke (zus Wouter), zijn we een beetje anders dan verwacht begonnen aan dit project. Het project Road to Africa waar Wouter voor Athletes in Action al 3 jaar geleden aan begon, werd vorige week werkelijkheid voor onze ogen tijdens de conferentie met 350 jongeren op weg naar Afrika. Nu zijn alle 32 teams alweer op hun bestemming en zijn wij alweer 5 dagen onderweg. Ondertussen alweer afgereisd van Kaapstad naar George,  om de teams in de west Kaap te bezoeken samen met Corjan, de long-term AIA-er hier in Kaapstad.

We zullen de komende 2,5 week verschillende teams bezoeken om contacten te leggen met de projecten, trainingen te geven, problemen op te lossen, teamleiders te empoweren, natuurlijk zelf af en toe voor de klas te staan en de mooie kinderen hier flink te knuffelen (tja, kunnen we niet laten ;), mooie verhalen halen bij de teams  en te genieten van het werk dat God doet door de teams heen. Onze route volgt de prachtige Garden Route langs werelds mooiste kust gebied, dus dat wordt sowieso genieten ï?Š We kijken uit naar een tijd, waarin we echt weer volop zullen genieten van Wie God is! Door oog te hebben voor onze medemens, door het spreken van waarheid over levens, door Hoop te laten zien aan een wereld die God zo nodig heeft. Ookal denkt ze zelf vaak van niet.

De eerste dagen was een beetje zoeken, miste een team om lekker in te investeren. Maar ondertussen hebben we gezien hoe van waarde het is dat wij met z’n drieën hier rondkarren in een bakkie. Corjan en Wouter zijn de hele dag druk met het regelen van allerlei zaken, lopen non-stop met een telefoon aan het oor of zitten met de laptop voor hun neus. Gaaf om te zien hoe alle late uurtjes werk van de afgelopen jaren van hun beide nu dik beloont worden, in prachtige projecten.
 
Benieuwd wat er nog komen gaat…
Groetjes van hier..

Jesus only did, what He saw You do,
He would only say, what He heard You speaking,
He would only move, when He saw You lead,
Following Your presence,  following Your Spirit.

Where You go, I'll go
What You say, I'll say
What You pray, I'll pray
(Kim Walker, Where You go, I'll go)

Vanaf de bank bij ons gastgezin in Cape Town, Zuid Afrika een korte update aan het begin van onze reis van de komende maand. Na een rare start van deze reis, vanwege het plotselinge auto ongeluk van Anke (zus Wouter), zijn we een beetje anders dan verwacht begonnen aan dit project. Het project Road to Africa waar Wouter voor Athletes in Action al 3 jaar geleden aan begon, werd vorige week werkelijkheid voor onze ogen tijdens de conferentie vorige week met 350 jongeren op weg naar Afrika. Nu zijn alle 32 teams alweer op hun bestemming en staan wij in de startblokken om morgen de eerste teams te bezoeken samen met Corjan, de long-term AIA-er hier in Kaapstad.
We zullen de komende 2,5 week verschillende teams bezoeken, contacten te leggen met de projecten, trainingen te geven, teamleiders te empoweren en te genieten van het werk dat God doet door de teams heen. Onze route volgt de prachtige Garden Route langs werelds mooiste kust gebied, dus dat wordt sowieso genieten. We kijken uit naar een tijd, waarin we zelf ook weer dichter naar Hem zullen groeien. Door oog te hebben voor onze medemens, door het spreken van waarheid over levens, door Jezus te laten zien aan een wereld die Hem zo nodig heeft.

We danken God voor Wie Hij is. Hij heeft Zijn trouw zo aan ons bewezen de afgelopen tijd. Hij is Dezelfde! We danken Hem voor het ontvangst in Cape Town en hoe we Zijn voetstappen voor ons uit zien gaan, alles was zo goed geregeld. We danken Hem voor het gastgezin waar we nu verblijven (Jannie & Ronil) die goed voor ons zorgen en leven uit een diepe overtuiging dat God hen alles gaf om met ons te delen.

We bidden in eerste instantie dat God alle eer mag krijgen in ALLES! Because He’s worth it!
We bidden dat we dichtbij Hem zullen blijven, iedere dag. Juist omdat we zelf mogen uitdelen. Om te putten uit de bron die Leven geeft, zodat we niet op zullen raken en er echt iets veranderen zal. 
We bidden voor Zuid Afrika en de nood hier, de diepe nood naar hoop voor velen, de Hoop van Jezus! We bidden voor veilig reizen. We bidden voor Anke, voor Zijn nabijheid, herstel en kracht. We bidden voor onze geliefden thuis, voor bescherming, juist nu wij hier in de strijd staan. We bidden voor ons samen, dat we in deze reis dichter naar hem en daardoor dichter naar elkaar mogen groeien. We beseffen zo dat alleen Hij ons bindt, Hij was het die ons samenbracht!

It all starts with prayer. Wanneer jullie aan ons denken, danken en bidden jullie dan mee?
We will keep you updated!

Be blessed to be a blessing,
Wouter & Nadine